Berlingo harresia erori eta 35 urtera, arkitekturak bereizketa- eta bazterketa-tresna gisa erabiltzen jarraitzen du. Estatu Batuak edo Israel bezalako potentziek mundua "alde onak eta txarrak" banantzeko harresiak eraikitzen jarraitzen dituzte, Rem Koolhaasek Exodus lanean planteatu zuen bezala. Gure herrialdeak ere logika horretan parte hartzen du, immigrazioa geldiarazteko hesiak altxatuz eta debekatutakoa are desiragarriago bihurtzen duen muga indartuz.

Harresiak utopia eskuraezin baten sinbolo gisa jokatzen du kanpoan (edo barruan) geratzen direnentzat, eta beren nahiak beste aldera proiektatzen dituzte. Mugak eta desberdintasunak nagusi diren mundu honetan, benetan bizi dugun utopiari buruzko hausnarketa egitera gonbidatzen gaitu proposamen honek.
Aldez aurretik eraitsitako horma bat berregiteak iraganeko akatsak errepikatzeko etengabeko gaitasunera garamatza. Modernitatearen bila inoiz ezabatu zena, gaur egun oztopo bisual eta fisiko gisa berreraikitzen da, eta horrek deseroso sentiarazten gaitu, ekintza kritikoa eragin eta horretara deitzen du.
Horrela, horma diskurtso-euskarri bihurtzen da, adierazpen- eta eztabaida-espazio irekia, eta artistei, pentsalariei eta herritarrei dei egiten die. Bokazio kritikoa duen instalazioa, gure orainaren mugak eta bidegabekeriak agerian uzten dituena.
Interbentzioa amaituta, panelak memoria aktibo gisa gordeko dira, Berlingo harresiaren zatiak bezala, oraindik interpelatzen duen historia baten lekuko gisa.