Etxenoi:
A slow construction for a present future
Egunero, gure hirietako kaleetan zehar, obra-edukiontziak ikusten ditugu, eraiste hondarrekin, altzari zaharkituekin eta eraikuntza-materialarekin. Erreforma horietako asko aldaketa estetikoen ondorio dira, gure etxeen egokitzapen funtzionalen ondorio baino; altzari-konpainia handiek markatutako aldaketak dira, eta produktuak urtaro bakoitzean aldatzen dituzte haute couture jantziak balira bezala, edo etxebizitza jakin batzuen "irudia garbitzearen" ondorio dira, alokairuko online atarietan sexy izan ahal izateko.

Gure etxe barruan gertatzen den hori gure hiriak osatzen dituzten eraikin eta espazio publikoetara estrapolatzen da, non askok hiriko kirurgia estetikoak jasaten dituzten, baldintza garrantzitsuagoak hobetu gabe, hala nola irisgarritasuna, erosotasun termikoa edo forma- eta egitura-moldagarritasuna etorkizunean aldaketak izateko.
Pabiloiaren planteamendu teorikoa utopiaren kontzeptuaren berrinterpretazio kritiko batean kokatzen da, biurtekoaren antolakuntzak proposatu duen bezala, baina beste ikuspegi batetik jorratuta. Utopia sortu zenetik, egungo errealitateak agertoki alternatiboetara — distopikoak, idealizatuak edo zuzenean irits ezin daitezkeenak — eramatea ahalbidetzen duen gailu kontzeptual gisa funtzionatu du, gure mugen edo asmoen ispilu gisa. Hala ere, terminoaren ikuspegi abstraktu edo eskuraezin bati atxiki beharrean, proposamen honek aztertu nahi du zer gertatzen den utopia urruneko nahikunde gisa ulertzeari utzi eta posibilitate zehatz, bizigarri eta hurbil bihurtzen denean.
Zentzu horretan, pabiloia nahita aldentzen da kontzeptuaren irakurketa pretentzioso edo teorikoegi batetik, egunerokotasunean, etxekoan eta ukigarrian zentratzeko: gure etxebizitzen barnealdea. Hurbilketa horren bidez, arkitektura publiko zabalago bati hurbiltzeaz gain, bizilekuaren etorkizunari buruzko eztabaida eremu irisgarri eta urgentean kokatu nahi da. Gure etxeen eraldaketa utopikoa ez da jada keinu arkitektoniko handietan jokatzen, baizik eta konponbide iraunkorrak, moldagarriak eta biztanleen benetako premietara sentiberak proposatzeko gaitasunean. Horrela, utopia ez da birformulatzen helburu eskuraezin gisa, baizik eta ahal den neurrian zuzenean esku hartzeko tresna.