Levedad y denuncia: el bordado como utopía en femenino, utopia zaintzatik, alderdi kolektibotik eta artisautzatik. Kraftibismoan eta euskal tradizioan oinarrituta, 3D inprimaketa eta brodatua uztartzen ditu aktibismo- eta memoria-lengoaia gisa. Egiturak Gernikako Arbola, kaikuak eta Kontxako baranda bezalako sinboloak omentzen ditu, herritarren ametsak eta turistifikazioari, etxebizitzari, desberdintasunei edo biodibertsitatearen galerari buruzko salaketak biltzen dituzten bastidoreak integratuz. Espazio ireki, malgu eta zirkular gisa pentsatua, aukera ematen du elkarrekin brodatzeko, batzarrak, proiekzioak edo eztabaidak hartzeko, eta haurren zaintza kolektiboa gaitzeko. Materialak birziklatu egiten dira: itsasontzi-belak eta itsasotik berreskuratutako plastikoak. Pieza bakoitza memoria- eta protesta-euskarri bihurtzen da, brodatzea narratzea eta eraldatzea dela gogoraraziz. Pabiloiak eskuzko lanaren eta parte-hartzailearen balio politikoa aldarrikatzen du, diskurtso bertikalen eta irtenbide teknokratikoen aurrean. Ez du paradisua agintzen, baina eraikitzera gonbidatzen du, puntadaka, arruntetik. Esku askotan ehundutako utopia bat, non beste hiri forma batzuk irudikatzea munduan elkarrekin egoteko modu berriak irudikatzea ere bada.